افزودن

کاربردپذیری و نکات قابل توجه در طراحی اینترفیس وب‌سایت | حافظه کوتاه مدت کاربر ۷±۲

از سال گذشته که همایش کاربردپذیری رو پرهام باغستانی و دوستاش برگزار کردن، من خیلی به این مبحث علاقه مند شدم. حتی برنامه داشتم که برا امسال کنارشون باشم و بتونم حرفی برای گفتن داشته باشم. اما خب چه کنیم دیگه، مشغله این یکی دوتا پروژه ای که گرفتیم نذاشت… اما امسال که برگزار شد، علی‌رغم اینکه من حضور نداشتم، حتی به عنوان یه مخاطب؛ تونستم به لطف وبلاگینا، به صورت زنده شنونده باشم. حالا بگذریم، دارم مطالعه میکنم روی این مبحث و سعی میکنم که نکات جالب توجهی رو به صورت بسیار کوتاه بنویسم.

اگه بخوام کاربردپذیری رو براتون خیلی کوتاه توضیح بدم، میتونم از قول سازمان بین‌المللی استانداردسازی و به نقل از سایت همایش کاربردپذیری بگم “ میزانی که یک محصول می‌تواند توسط کاربران خاصی برای رسیدن به هدفی معین، مورد استفاده قرار گرفته و در حین استفاده، ضمن داشتن اثربخشی و کارایی، رضایت کاربر را در زمینهٔ مورد استفاده تأمین کند.”

خیلی راحت میشه گفت که هدف اینه که شما بتونید سایت یا اپلیکیشنتون رو طوری طراحی کنید که کاربر شما بهترین ارتباط رو با اون برقرار کنه.

اولین موضوعی که میخوام در خصوصش براتون توضیح بدم اینه:

ظرفیت حافظه کوتاه مدت / قانون ۷±۲

از اونجائی که مغر بشر تا حدودی یک سری محدودیت هایی در ظرفیت پردازش یا ذخیره کردن اطلاعات داره، راهکاری که برای این موضوع دیده شده، تقسیم بندی اطلاعات به واحدهای کوچکتر هست. بر اساس مطالعاتی که انجام شده، حافظه کوتاه مدت انسان میتونه بین ۵ تا ۹ واحد رو در یک لحظه حفظ کنه. این واقعیت، گاها به عنوان یک آرگیومنت خیلی مهم برای محدودسازی تعداد آپشن ها و گزینه های راهبری در منوی سایت و اپلیکیشن ها به عدد ۷ استفاده میشه. یعنی میانگین رو در نظر میگیریم که بتونیم طیف گسترده تری رو تحت پوشش قرار بدیم. البته هنوز در خصوص اینکه دو مورد رو ما از هفت کم یا اضاف کنیم، بحث وحود داره. ولی خب بهتره که ما همون هفت مورد رو مد نظر قرار بدیم که خیالمون راحت باشه. بنابراین در طراحی اپلیکیشنها باید این نکته خیلی خوب مد نظر قرار بگیره که تعداد گزینه های قابل انتخاب برای کاربر نباید بیشتر از ۷ باشه. چرا که کاربر دیگه نمیتونه به راحتی تصمیم بگیره و باعث گیج شدن و در ادامه، از دست دادن وقت اون خواهیم شد.

در طراحی منو باید دقت کنید. گزینه های بسیار کلیدی رو توی منو قرار بدید. به عنوان مثال اگر به سایت اپل سری بزنید، میبینید که با توجه به گستردگی محصولاتش، تنها شما هفت منو که با متن مشخص شده اند رو خواهید دید! به خاطر سپردن این منو های کار بسیار ساده ای خواهد بود. به طوری که شما در هنگام گشت و گذار در بخش آیفون اگر تمایل به رفتن به بخش آپاد داشته باشید، مغز شما سریعا دستور به استفاده از منوی بالا را خواهد داد!

 مثال دیگری که برای شما میارم منوی سایت گوگل خواهد بود. بله سایت گوگل هم از این قانون استفاده کرده. همه ما میدونیم که سایت گوگل سرویسهای بسیار زیادی داره. اما منوی سایت گوگل هم تنها حاوی هفت مورد هست و بقیه منوها رو توی یک گزینه به نام more قرار داده.

حالا کافیه که شما روی منوی هشتم که به خاطر سپردنش اصلا مهم نیست کلیک کنید:

در واقع شما نیازی به، بخاطر سپردن منوهای زیادی ندارید و با یک نگاه، به این منوها، گزینه های اون در حافظه کوتاه مدت شما خواهد موند و در حین گشت و گذار و استفاده از این سرویسها، مغز شما مدام آماده هست که از هرکدوم از این سرویسها استفاده کنه.

در مطالب بعدی قوانین جالب توجه دیگه ای رو معرفی خواهم کرد  که دونستن اونها میتونه کمک شایان توجهی به شما بکنه.

نظرات شما میتونه به بهتر شدن نحوه نگارش و محتوا و … کمک کنه.